Święte Kamienie

   

Są na Podlasiu dwie cerkwie stojące na uboczu z dala od siedzib ludzkich. Jedna na łące, druga w lesie. Łączy je pochodzenie - obie wybudowano przy kamieniach, na których według legendy są odciśnięte ślady stóp Matki Boskiej.

 

Cerkiew Zajączki

Cerkiew Zajączki

       

Nieopodal wsi Zajączki na trasie Juchnowiec - Wojszki na polance w lesie stoi drewniana cerkiewka. Kilkaset metrów dalej na polu porośniętym zbożem leży ogromny głaz, na którym według legendy odciśnięty jest ślad stopy Matki Boskiej.
  W archiwach parafii w Kożanach, do której należy cerkiewka, zachował się zapis mówiący, że dawno temu dwaj chłopcy paśli w tym miejscu bydło. W pewnym momencie zauważyli na drzewie obraz Matki Boskiej.

Jeden z nich ukląkł i zaczął się modlić, drugi natomiast śmiał się i skakał. Wkrótce ten, który się śmiał został kaleką, a ten, który się modlił ustawił w tym miejscu ogrodzenie i budkę z wikliny, umieszczając w niej obraz Matki Bożej.

Kamień Zajączki

Kamień Zajączki

Kamień Zajączki

Od tego czasu stała się to miejsce kultu okolicznych mieszkańców. Z czasem, zamiast budki zbudowana została, niewiadomo przez kogo, mała kapliczka, która stała z tymże obrazem przez długie lata. Kilkakrotnie spalona i odbudowywana przetrwała do dziś. Znajduje się w niej, malowana na płótnie, ikona Matki Boskiej Poczajowskiej.
  W czasie II Wojny Światowej cerkiew była schronieniem dla poszukiwanego przez Niemców mieszkańca jednej z okolicznych wsi. Po wojnie człowiek ten czynnie uczestniczył w życiu parafii w podzięce za otrzymaną łaskę.
  Obecnie w kapliczce raz w miesiącu odprawiane jest nabożeństwo. Urokliwość i niesamowity klimat tego miejsca emanującego specyficzną, pozytywną energią sprawa, że na msze licznie przybywają tu nie tylko miejscowi parafianie, ale także wierni z Białegostoku.
  W sąsiedztwie kapliczki na polu należącym do spółdzielni rolniczej leży duży kamień. Legenda mówi, że jest na nim odciśnięty ślad stopy Matki Boskiej, która dawno temu przechodziła tędy z dzieciątkiem Jezus. Kamień wygląda z daleka jak typowy głaz narzutowy, ale jeśli podejdziemy bliżej zobaczymy jak niesamowite robi wrażenie. Nieznane są najstarsze dzieje kamienia. Jest jednak wiele przesłanek wskazujących na szczególny charakter tego miejsca od wielu wieków. Głaz leży na kamiennej platformie tak, jak gdyby był celowo wyeksponowany. Nie wiadomo czy umieściła go tu ludzka ręka, czy jest to jego naturalne ułożenie. Obwód kamienia wynosi kilkanaście metrów. Jest on zorientowany względem stron świata, co sugeruje, że mógł kiedyś pełnić specjalną rolę kultową.
  Kiedyś odciśnięta stopa było bardzo dobrze widoczna, dzisiaj trudno jest już ją dostrzec. Kamień zarósł mchem, a kwaśne deszcze i erozja powoli go niszczą.
Dawniej ludzie przynosili tu kwiaty i czcili to miejsce. Dzisiaj niewiele osób o nim pamięta.
  Przed wojną ówczesny właściciel pola chciał rozbić głaz. Wbijał w niego metalowe kliny próbując go rozłupać. Jednak kamień nie rozpadł się. Gospodarz postanowił więc rozsadzić go prochem.

Otwory w kamieniu

Wywiercił w głazie kilka otworów i wsypał w nie proch. Tym razem kamień także się nie poddał, a w dodatku zemścił się okrutnie na swym oprawcy. W pewnym momencie nastąpił niekontrolowany wybuch prochu i ogień wypalił gospodarzowi oczy. Od tej pory nikt nie śmie ruszać głazu. Do dziś tkwią w nim metalowe kliny, widać także wywiercone otwory.   Okoliczni mieszkańcy opowiadają, że czasami nocą nad kamieniem widać jakieś światła i tajemnicze rozbłyski. Po wojnie parafianie chcieli zaciągnąć głaz pod cerkiew, ale żaden dźwig nie był w stanie go unieść. Polna” cerkiew obok wsi Knorydy niedaleko Bielska Podlaskiego ma także swoją zagadkową historie. Z szosy prowadzącej do Lublina widać drewnianą kaplicę, stoi na łące w miejscu, z którego wypływa cudowne źródełko nazywane „krynicą”. Jest to święte miejsce prawosławia. Miejscowi mówią o nim „pationka”.

Cerkiew Knorydy

Cerkiew Knorydy

Cerkiew Knorydy

 

Według legendy dawno temu przechodził tędy ojciec z niewidomym synem. Kiedy zatrzymali się na podmokłej łące ukazała się im nagle Matka Boża.

Kamień w Knorydach

Kamień w Knorydach

Stała na dużym kamieniu. Niewidomy chciał dotknąć jej świecących szat. Wtedy postać zniknęła. Na kamieniu pozostał ślad jej bosej stopy, a tuż obok wytrysnęło źródełko. Od tego czasu wierni zaczęli czcić kamień i wybudowali w tym miejscu cerkiewkę.
Dzisiaj święty kamień jest wyeksponowany na betonowym podwyższeniu wykonanym przez mieszkańców wsi. Jest to głaz o owalnym kształcie ma około metra długości i pół wysokości. Jego powierzchnia zryta jest tajemniczymi bruzdami przebiegającymi w jednym kierunku. Na pierwszy rzut oka trudno jest zobaczyć na nim ślad stopy, jednak po dokładnym przyjrzeniu się można dostrzec na górze kamienia coś, co przypomina odcisk gołej stopy. Każdy widzi to inaczej. Niektórzy pokazują na ślad z boku.

Kamień w Knorydach

Odciśnięta stopa

           

Są też tacy, którzy na kamieniu nie widzą niczego.
  Z pod fundamentu cerkwi nieprzerwanie wypływa woda. Obok stoi kilka metalowych kubków. Według wyznawców prawosławia woda ta ma moc uzdrawiającą, pomaga zwłaszcza na chore oczy. Miejscowi leczą nią nadszarpnięte nerwy, wątrobę i nerki.

Odciśnięta stopa

      

Przy głazie stoją drewniane krzyże proszalne i dziękczynne ozdobione kwiatami i wstążkami. Są na ich wypisane prośby o zdrowie dla najbliższych i podziękowania za doznane łaski. Mieszkańcy Knoryd opowiadają, że w czasie Drugiej Wojny Światowej kamień chronił wieś przed zniszczeniem. Większość okolicznych miejscowości było spalonych i zbombardowanych przez Niemców. Knorydy zostały nienaruszone – żaden dom nie został zniszczony.

Uzdrawiająca woda

      

Podobne kamienie, na których są ślady stóp Matki Boskiej, znajdują się także obok wsi Białki, leżącej przy trasie Zabłudów – Narewka. Kamień w Białkach leży w zaroślach obok wsi i jest dziś zapomniany. Ślad po stopie Matki Boskiej jest głęboki i wyraźny. Legenda głosi, że w czasach, kiedy panowała tu zaraza i masowo umierali ludzie, przechodziła tamtędy Matka Boska z Dzieciątkiem Jezus. Zaczepiła się o ten kamień i stłukła sobie nogę. I stąd ten ślad. Zawsze jest w nim woda, która ma uzdrawiające właściwości. Maria objawiła się dwa kilometry dalej w Dubiczach Cerkiewnych, także obok tryskającego z ziemi źródełka. Tam również wybudowano cerkiew.
  Inny kamień jest w miejscowości Zawady koło Bielska Podlaskiego. Leży w lesie na mokradłach i trudno jest do niego dotrzeć.

Odcisk stopy Matki Boskiej

Kamień w Zawadach

Kamień w Zawadach

        

Starsi ludzie opowiadają, że dawno temu pękła gwiazda w niebie i jej szczątki spadły na ziemię. Jednym z nich jest ten kamień. Nosi on odcisk stopy Matki Boskiej. Tuż po wojnie ktoś próbował wysadzić głaz, ładunki, które miały go rozerwać, odłupały jedynie kawałek jego boku. Wywiercono nawet otwór obok odciśniętej stopy, włożono laskę dynamitu i zdetonowano. Wybuch nie naruszył zupełnie odcisku.

Ślad stopy

        

Niektórzy twierdzą, że dłuższe przebywanie przy tym kamieniu powoduje ból głowy i złe samopoczucie utrzymujące się nawet kilka dni. Wokół głazu stwierdzono podwyższone promieniowanie radioaktywne zaś badania radiestezyjne wykazały, że głaz w Zawadach emituje aż dwa rodzaje dziwnego promieniowania. Radiesteci stwierdzili też, że zawadzki kamień połączony jest liniami energetycznymi z piramidami egipskimi.

Odcisk po ładunku

        

W Grodzisku odcisk na kamieniu ma postać półstopy - półkopyta, jest głęboki na kilka centymetrów i wygląda na gładkim kamieniu tak, jak gdyby ktoś wdepnął w plastelinę
       Starsi ludzie opowiadają, że w Puszczy Białowieskiej jest kamień z odciśniętymi dwoma śladami stóp – jednej w bucie, drugiej bosej. Ludzie mówią, że dawno temu przez puszczę szła Matka Boża. Kiedy przechodziła obok kamienia do buta wpadła jej mała gałązka. Maria usiadła na kamieniu, zdjęła but, żeby wyjąć gałązkę. Wtedy nagle zobaczyła żmiję. Przestraszona wskoczyła na kamień i pozostawiła na nim dwa ślady – jeden w bucie, drugi boso. Jeżeli ktoś przyłoży rękę do tego kamienia, poczuje przepływ energii na ciele i duszy.